Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Een klein beetje koorts

Zo. De vergaderingen zijn nu grotendeels achter de rug. Campagnekaartjes uitgedeeld. Verkiezingsborden gezet en affiches geplakt of verdeeld bij vrienden, kennissen en buren. Mijn echtgenote zegt me blij te zijn dat ze mij elke morgen bij het buitenkomen dan toch ziet lachen vanachter het raam van mijn overbuur Roger. Hier thuis word ik de laatste dagen zo vrolijk niet wakker, nu mijn rug het heeft begeven bij het plaatsen van dat laatste bord in de Driesstraat, vorige week. Iets te snel te diep willen gaan met de grondboor en die overmoed moeten bekopen met intussen twee beurten osteopathie en net iets teveel pijn om gelukkig te zijn. “Aus so krummem Holze, als woraus der Mensch gemacht ist, kann nichts Gerades gezimmert werden”, schreef Immanuel Kant. Uit mijn kromme hout komt alleen nog iets rechts met de hulp van de weldadige handen van mijn onmisbare osteopaat. Het zullen anderen moeten zijn die nog eens een ronde doen om te zien of onze affiches het regenweer doorstaan en behangerslijm van het merk Perfax een voldoende duurzaam product is.

Twee van onze kartelkranten zijn intussen gebust en de derde (laatste) gaat vandaag op de post. Alle teksten zijn geschreven, stellingen ingenomen op De Redactie en elders, standpunten verdedigd. Onze kandidaten hebben hun handen vol met hun campagne. De folders van de anderen vallen in onze brievenbus en worden druk becommentarieerd. Vooral het fotowerk ontsnapt niet aan de kritische blik van mijn oudste, fotograaf in spe. Van de zwartkijkende lijsttrekker van de ene partij, over de slecht gekadreerde kandidaten en de saaie witte achtergrond bij de andere partijen. Als het op fotografie aankomt, moeten we met het kartel volgens hem alvast de absolute meerderheid halen!

Nog één debat te gaan. Nog één brief te bussen in de omliggende centrumstraten. Een brief rechtstreeks gericht aan de bewoners van mijn buurt. Lekker ouderwets in tijden van facebook en twitter. Eén bladzijde om jezelf voor te stellen en je vertellen wat voor jou in je eigen buurt belangrijk is. Maar ook: duizendmaal handtekenen. Met blauwe bic, zegt onze campagneman, want van zwart kan men denken dat het mee gekopieerd is. En een persoonlijke naamtekening zou sterker overkomen. Wie ben ik om hieraan te twijfelen.

Een brief voor de buurt? Ja, want buren zijn belangrijk. Je kent ze of ze kennen jou. Je groet hen ’s morgens en ’s avonds, slaat een praatje, over het weer, maar vooral over nog maar eens een verzakking in wegdek of voetpad, over het verdwijnen van een zeker voor oudere bewoners zonder auto levensnoodzakelijke Colruyt, over het nieuw woonproject op de terreinen van Hoedhaar, waarvoor het stadsbestuur in november 2010 een ‘klankbordgroep’ met buurtbewoners aankondigde, maar waarover sindsdien niets meer werd gehoord. Wel beeld daar, maar geen klank. Een Turkse buurvrouw uit de Bosmanstraat, een fijne madam – haar zoon maakte deze webstek voor me aan –, deed me trouwens een Turks spreekwoord aan de hand: “Ev alma, komşu al”, wat betekent: “Koop geen huis, koop een buur”. Vrij: een huis mag dan wel belangrijk zijn, buren en vooral goede buren zijn dat des te meer. Schoon gezegd!

Een klein beetje koorts begint zich in elk geval van mij meester te maken. Nieuwsgierig naar de uitslag en naar het resultaat van al dat werk. Ik heb er goede hoop op, maar je weet nooit. Laat het in elk geval maar snel 14 oktober worden. Tussen haakjes: deze week overleed de Britse historicus Eric Hobsbawn (°1917). Hij werd in de ‘kwaliteitskrant’ De Standaard simplistisch weggezet als de laatste ‘marxist', waarbij werd voorbijgegaan aan al zijn verdiensten op zijn vakterrein. Ergerlijk, die totale verenging in het Vlaamse denken. Ik heb hem in een eerdere blog al geciteerd, maar recidiveer graag, bij wijze van eerbetoon: “Let us not disarm, even in unsatisfactory times. The world will not get better of its own.” Als de verkiezingsuitslag volgende week meevalt, is dat fantastisch. Als dat niet het geval zou zijn, dan zal ik in die bitterkoud aanvoelende oktobernacht mijn bed opzoeken met die woorden van de 'vreselijke' marxist Hobsbawn in mijn hoofd.