Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Paradise Lost

Het overkomt mensen jammer genoeg wel meer, dat hun portefeuille gestolen wordt. Maar wat ik vorige week meemaakte, was een schok, omdat het gebeurde in mijn eigen klaslokaal, terwijl ik het raam sloot, mijn geheugenstick uit de computer verwijderde en de leerlingen waaraan ik les gegeven had naar buiten loodste. Toen ik na de les mijn spullen wou bijeenrapen, waaronder de portefeuille die ik vooraan op de tafel had gelegd, bleek deze verdwenen…

Zeer vervelend, dit. Bankkaarten, identiteitskaart, rijbewijs en andere documenten kwijt, plus vijftig euro (maar dat is nog het minste). Vervelend omdat na ruim een week en twee tussenkomsten van de directie van de school nog altijd niet duidelijk is welke leerling dit deed. Ik mag dan wel een sterk vermoeden hebben, ik kan echter niets bewijzen. Vervelend vooral omdat ik de bewuste leerlingen, zesdejaars, voor de allereerste keer voor me had en het vertrouwen dat ik al mijn hele lesleven lang in leerlingen heb daardoor toch wel een ferme knauw kreeg. Paradise lost, zeg maar. Hevig uit mijn lerarenparadijs gestoten, die ideale (ideële) wereld waarin tussen mij als leraar en mijn leerlingen een vanzelfsprekend en deugddoend vertrouwen heerst. Een hardnekkig geloof in de goedheid en eerlijkheid van jonge mensen, geloof zonder hetwelke je het in het onderwijs nu eenmaal niet uithoudt, denk ik.

Maar ik beken. Ik heb zelf ooit als leerling iets gestolen van een leraar. Dat gebeurde in het tweede middelbaar in het college van Sint-Niklaas. Ik was toen veertien. Onze leraar Frans, tevens klastitularis, had een klasgenoot gestraft die door het raam naar buiten zat te kijken. Zijn bijnaam (dat was gebruikelijk toen): de vijs, op basis van een klankgelijkenis met zijn echte naam: Brijs. Maar ook omdat hij een strenge leraar was. Onredelijk streng soms in onze ogen. En wat ik het ergste vond, die bewuste dag: hij vond het nodig om zijn slachtoffer, waarvoor ik grote sympathie voelde, op het moment van het noteren van de straf in een speciaal voor dat doel bestemd notaboekje nog uit te lachen ook. Dit cynisme van zijn macht werd me plots teveel. Ik ben rechtgestaan en heb hem in volle klas toegeroepen: “Monsieur, vous êtes un sadiste”. Waarop zijn woede zich tegen mij keerde en ik zelf in de straf deelde. Een opstel van twee bladzijden in het Frans, “pourquoi j’emploie le mot sadisme”. Meteen genoteerd in datzelfde beruchte boekje. Ik herinner me nog hoe de klas trilde van verontwaardiging en we de beide straffen op de speelplaats bespraken. Wraak werd toen mijn plan, ons plan. Het daaropvolgende lesuur, alweer Frans, hadden we afgesproken om hem aan zijn lessenaar vooraan te omringen met vragen. Ik zou van de drukte en zijn onoplettendheid gebruik maken om zijn strafboekje, dat daar altijd klaar lag, weg te nemen. En zo geschiedde. Ik nam het, stak het weg en heb achteraf, triomferend weet ik nog, op de speelplaats blaadjes uitgescheurd en verdeeld onder diegenen die er in genoteerd waren. Dat ene blaadje met mijn straf van die dag bewaar ik nu nog steeds.

Waar mijn diefstal ingegeven was door een (achteraf bezien niet toe te juichen) opstoot van woede om zoveel onrechtvaardigheid, moet ik vaststellen dat die van vorige week er een was van platte hufterigheid. In de verste verten geen onrecht dat moest bestreden worden. Geen rebellie tegen misbruikend gezag. ‘Gewoon’ stelen omdat de gelegenheid zich voordeed. Voor het geld allicht. Een leerling van de klas repliceerde achteraf tegenover de directie op (vind ik) brutale wijze dat ik mijn portefeuille daar dan maar niet had moeten laten liggen. Hij (de portefeuille) had er met andere woorden om gevraagd gestolen te worden. Eenzelfde redenering als waarbij vrouwen met een rok op straat er zouden om vragen aangerand te worden. En dat uit de mond van een zeventienjarige… Het laat een wrang gevoel na. Ooit zal dit ‘paradise lost’ wel weer een ‘paradise regained’ worden, maar wanneer ik het wil heroveren, beter snel dan traag, zeker voor al die jongens en meisjes die met de zaak niets te maken hebben, zal het toch zijn met het lood van deze ene ontgoocheling in de schoenen.

PS. Toen ik van deze diefstal aangifte ging doen op het politiebureau van Lokeren (ik had nu eenmaal nieuwe papieren nodig), werd ik door de dienstdoende agent getroost met de mededeling dat ook op het politiekantoor regelmatig dingen 'verdwijnen', door toedoen dus van het eigen personeel. Niets menselijks blijkt de politie vreemd, was de boodschap. Voorwaar een opbeurend en vertrouwenwekkend veiligheidsgegeven...