Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Vrijheid

“In naam van penissen en van Gods wil | zijn met kalasjnikovs de middeleeuwen | opnieuw van toepassing verklaard. Het schreeuwen | uit baarden krijgt de boerka’s angstig stil.” Zo de eerste schrijnende strofe van Ilja Leonard Pfeijffers onvolprezen tweewekelijks sonnet voor NRC-Handelsblad afgelopen vrijdag. Afgezien van de bedenking dat het er in onze middeleeuwen ordentelijker aan toe ging en vrouwen toen ook meer vrijheden en rechten hadden dan clichématig gedacht, klopt het wel dat voor het Westen een zoveelste keer pijnlijk duidelijk wordt dat staatrechtelijke, menselijke en democratische waarden geen schijn van kans maken in door de islam geregeerde landen. Alle illusies ten spijt. En dat is echt niet alleen zo in Afghanistan, trouwens.

In Marokko stuurt de koning, een zelfverklaard afstammeling van de Profeet en dus boven elke vorm van kritiek verheven, een keiharde repressie aan tegen de eigen bevolking en worden de terechte vragen van Riffijnen naar scholen, ziekenhuizen en werkgelegenheid beantwoord met celstraffen tot 20 jaar. In geen enkel land zitten meer journalisten en leraren in de gevangenis dan in het Turkije van de religieus oerconservatieve Erdogan, wiens paranoia dictatoriale proporties heeft aangenomen. De Europese conventie over vrouwenrechten ging dit jaar op de schop, de vervolging van critici gaat onverminderd door en de recente bosbranden, in de hand gewerkt door de klimaatverandering en een slecht functionerende overheid, worden gemakshalve aan ‘terroristen’ toegeschreven. En, hij wordt in het zadel gehouden door de stemmen van al die makke Turken in Nederland, Duitsland en België die in Europa volop kunnen genieten van alle democratische vrijheden die ze hun landgenoten in Turkije op die manier ontzeggen. De democratie gebruiken om de dictatuur te vestigen, het is niet nieuw.

Als nu ook eens al die zogezegd geëmancipeerde Turkse en Marokkaanse moslima’s mét hoofddoek (in mijn ogen een contradictie) in België uit solidariteit met hun gebrutaliseerde Afghaanse zusters hun hidjab zouden willen afwerpen als een welgemeend fuck you naar het religieuze patriarchaat dat hun dit oplegt (en dat velen intussen hebben geïnternaliseerd)? Maar dat zal helaas niet gebeuren. Ook in onze steden woekert – maar subtieler – het dictaat van het Geloof en zijn er nog altijd vaders, broers en echtgenoten die bepalen wat vrouwen en meisjes wel of niet mogen doen en dragen. Ten bewijze daarvan het feit dat de voorbije jaren op de schoolfeestjes voor koranleerlingen in de Marokkaanse moskee aan mijn achterdeur twéé springkastelen voorzien waren om de jongens en meisjes gescheiden te laten spelen en dat er sinds kort twee aparte en aan elkaars zicht onttrokken ingangen voorzien zijn. De mannen (en jongens) hebben uiteraard recht op het privilege van de hoofdingang en het dikke voltapijt van benedenverdieping. Vrouwen en meisjes – sommigen zie ik al op de leeftijd van 8 of 9 jaar, lang voor ze weten dat ze vrouw zijn, van kop tot teen ingepakt aan mijn raam passeren – moeten heel emancipatorisch langs het tot corridor verbouwde huis naast het mijne letterlijk de zijingang nemen. Vandaar gaat het onopgemerkt naar de bovenverdieping om van achter een betonnen afscheiding de ‘hoogmis’ te kunnen aanhoren, niet zien. Van deze ‘apartheid’ in het Lokeren van 2021 word ik niet vrolijk. En aan wie vindt dat ik hier wat hard van stapel loop, raad ik het recente boek 'Ik ga leven' van de jonge Nederlandse schrijfster Lale Gül aan. Het leverde haar doodsbedreigingen en de verstoting uit haar gemeenschap op...

Toen ik afgelopen zaterdag in het avondjournaal meteen na een verslag over Afghanistan – een ietwat ongelukkige volgorde – een hoera-item zag over fuivende en zuipende de-vrijheid-vierende mensen op een plein in Brussel, kon ik niet anders dan (andermaal) diep zuchten. Opnieuw Pfeijffer, enkele maanden geleden: “Voor sommigen is vrijheid witte wijn | op een terrasje, zonder irritant | vaccin met easyJet naar Griekenland | en hard voor Ajax hossen op het plein. | Voor anderen is vrijheid slechts het recht | om morgen te ontwaken en te mogen | bestaan in plaats van zonder mededogen | te worden afgebroken en geknecht.” Zo is dat vandaag met ‘vrijheid’. Waar islamitische zeloten zweren bij de ‘vrijheid’ van hidjabs, niqabs, boerkini’s en andere bedoeking, bleek voor sommige leerlingen op het einde van het afgelopen schooljaar vrijheid te gaan over het kunnen dragen van een navelbloot topje. En dat dit toch moest kunnen? En dat iedereen toch moet kunnen dragen wat hij/zij/x wou? En de journaals maakten van deze woke-onnozeliteiten uiteraard graag hun hoofdpunt. Nu, als leerlingen van 17 het mij en vele anderen zo dierbare begrip ‘vrijheid’ slechts weten te vatten in het putje van hun navel, dan weet ik het niet meer. Het moet zijn dat ik oud word en er met mijn net zestig jaar niet meer bij hoor.

Maar helemaal kwaad word ik van betogers tegen vaccinering en/of een vaccinatiepaspoort. Gisteren nog in Antwerpen zo’n tweeduizend van die malloten van ‘Viruswaanzin’. Zeker in Frankrijk kunnen ze er wat van, met honderdduizenden zelfs. Ik zag zo’n dame meelopen in een betoging met een bord waarop ze met LIBERTÉ in hoofdletters te kennen gaf dat door vaccinatie en bijhorend paspoort haar allerindividueelste vrijheid in het gedrang kwam. Zo iemand wenste ik meteen een paar weken intensive care toe en een long covid, ware het niet dat ik er dan ook dat zorgpersoneel mee straf dat met zuurstofflessen moet komen aandraven om de vrijheidslievende mevrouw geheel vanzelfsprekend met alle mogelijke middelen bij te staan. Idem in Nederland waar anti-vaxxers in mei op het Amsterdamse Museumplein een gestreepte pyama hadden aangetrokken en met een gele ster op de borst claimden dat het vaccinatiebeleid van de Nederlandse regering herinneringen opriep aan de terreur van de concentratiekampen van WOII. Wat een misselijk makende vertoning. Hun kan je nu niet meer met een beestenwagon afvoeren om met ware vervolging hun zelfbeklag eens langs de meetlat van de geschiedenis van WOII te leggen, maar een enkeltje Afghanistan moet misschien kunnen, toch? Dan kunnen zij daar in volle vrijheid de Taliban mettertijd de tent uithoesten en kunnen we op de terugvlucht echte vrijheidslievende mensen meenemen.