Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Hellevaart

Weekend van Hemelvaart, christelijke feestdag waarbij gelovigen er aan herinnerd worden hun blik naar boven te richten. Want, zo leren de Handelingen van de apostelen (1:9): “Na deze woorden [de aankondiging van de komst van de heilige geest] zagen ze dat Jezus werd omhoog geheven. Een wolk nam Jezus mee en die verdween uit hun gezicht.” Nu was die blik ten hemel niet erg origineel en geheel in de tradities van de Griekse filosofie van bijvoorbeeld Plato en de Stoa. Zij geloofden dat de onsterfelijke ziel na de dood opsteeg, respectievelijk richting de volmaakte werkelijkheid en het hemelse vuur, zoals een warme luchtballon. Dat vroege christendom heeft trouwens op nog meerdere vlakken de mosterd gehaald bij de oude Grieken.

Dit alles lig ik te overdenken in mijn eenzaam ziekbed, een zwaar wegend span getrokken door koortsige coronapaarden, niet ten hemel, maar ter helle. Een hel van zweterige nachten, stramme leden en een taaie hoest. De vraag waar en hoe ik het vermaledijde virus heb opgedaan, bezorgt me nog meer hoofdpijn dan ik al heb. Nu overal triomfantelijk wordt getoeterd dat we ons hier in de uitlopers, de staart van de pandemie bevinden, heeft die staart me toch nog een stevige mep verkocht. Venenum in cauda. En neen, ik was niet een van diegenen die vorige zaterdag op T-Day de terrassen heeft bestormd en in een uitbundig alcoholbad het bevrijdingsfeest van de horeca heeft gevierd. En neen, ik was zeker geen libertair profeet van versoepelen, versoepelen, versoepelen. Zolang ik die eerste prik niet had gekregen, wou ik het veilig houden. Dat is me dus op de valreep niet gelukt.

Dan maar wat lezen. Toepasselijk, het Inferno uit de Divina Commedia van Dante, in vertaling met de Italiaanse tekst ernaast. Hoe de auteur, met Vergilius als gids (er is slechter gezelschap denkbaar) afdaalt in de onderwereld en in steeds diepere krochten een hele rist gestraften ontmoet. Met onsterfelijke verzen als: “Er is geen groter verdriet dan zich gelukkige tijden te herinneren in ongeluk” (nessun maggior dolore che ricordarsi del tempo felice nella miseria – Canto 5). Nog zo’n vers dat me nu kan aanspreken: “Het ademhalen met uitgeputte longen viel zo zwaar dat ik niet verder kon en moest gaan zitten daar” (Canto 24). Het is me in dat Inferno trouwens wel een zootje ongeregeld en een staalkaart van een gemiddelde samenleving. Het Toscane van de vroege 14de eeuw blijkt niet eens zoveel te verschillen van het Vlaanderen van vandaag. Uiteraard zijn er de in een christelijk middeleeuws werk te verwachten zondaars als sodomieten en ketters, maar in de Kloven van het Kwaad huizen ook hypocrieten, dieven, bedrieglijke raadgevers én corrupte ambtenaren! Voor deze laatsten is de onderdompeling in een dikke kokende soep van pek voorbehouden (Canto 21 en 22). Mooi, mooi. Ik zie in mijn koortsigheid deze hellestraf al uitgesproken voor de burgemeesters, schepenen, brandweercommandanten en tutti quanti die zichzelf en de vrienden bedrieglijk voorrang verleenden in de vaccinatiebeurtrol.

Bij Dante komt in Canto 34 een verlossend einde aan de helletocht, wanneer Vergilius en hij door een opening opnieuw in de bovenwereld komen en de nachtelijke sterren aan de hemel zien schitteren. Die blik naar boven… Laat mijn eigen virale helletocht dan ook maar gauw voorbij zijn, dat ik uitgeziekt én gevaccineerd mijn ogen kan opslaan. Per aspera ad astra (langs moeilijkheden naar de sterren – en wie weet, astrazeneca)!