De vrede zij met hem

Op een autovrije zondag met de fiets door Brussel rijden, zoals we twee weken geleden deden, heeft iets bijzonders. We hadden de auto achtergelaten op parking C van de Heizel en waren dan rustig de stad ingebold, voorbij de kerk van Laken, langs de haven, richting Beurs. Langs boulevards die op gewone dagen stikken in het fijn stof. Tegelijk ook een prettige uitdaging voor de fietser, want het gaat in Brussel niet alleen bergaf. De klim van het centrum naar het Jubelpark bijvoorbeeld, langs de Wetstraat, is best pittig. Maar ik wou dan ook heel graag het Horta-Lambeaux paviljoen bezoeken met het beperkt toegankelijke basreliëf 'De Menschelijke Driften', een allegorische voorstelling van de vreugde en het verdriet van de mensheid, voorgezeten door de Dood. Imposant en zeer actueel, helaas.

In de toelichtende brochure las ik tot mijn verbijstering dat in 1978 koning Boudewijn het paviljoen zomaar wegschonk aan koning Khaled van Saoedi-Arabië, een gift die een jaar later door de Belgische overheid werd bekrachtigd met een tot in 2068 lopende concessie aan de vzw Islamitisch en Cultureel Centrum van België, een Saoedisch vehikel. Met de bedoeling er een museum van Islamitische kunst van te maken, voorwaar. Een reliëf over Menschelijke Driften, met onder andere wellustige naakte vrouwen en bovenaan een monumentale Christus, als cadeautje aan een Saoedische vorst? Een koning van een theocratische dictatuur van de grimmigste soort (zoals er jammer genoeg nog wel een paar over zijn op deze aardbol)? Onze heilige Boudewijn moet toch wel even niet bij zijn verstand geweest zijn, tenzij hij in al zijn kwezeligheid deze uitdagende en sensuele beelden liever kwijt dan rijk was. Gelukkig stak de Commissie voor Monumenten en Landschappen er een verstandige stok tussen en ging de deal niet door, las ik verder.

De dag erna, paginagroot in mijn Nederlandse krant, een advertentie van Amnesty International, met als hoofding: Bloggen is slecht voor je rug. Aandacht werd gevraagd voor het lot van de jonge Saoedische blogger Raif Badawi, 32 jaar oud. In mei van dit jaar in Ryaad veroordeeld tot duizend zweepslagen, twintig weken lang vijftig maal, na het vrijdaggebed. Es-salaamu aleikum, vrede zij met u? Alleszins niet met hem. Daar bovenop een gevangenisstraf van tien jaar, een boete van bijna 200.000 euro en wanneer hij vrij komt, nog eens tien jaar reisverbod. Zijn misdaad? Voor de machthebbers ‘ketterij en het beledigen van de islam via elektronische kanalen’. In werkelijkheid een blog beheren waarin hij opriep voor meer vrijheden in de starre Saoedische samenleving en vooraanstaande religieuze leiders in zijn land verweet de intellectuele wegbereiders te zijn van het islamitisch extremisme en fundamentalisme. Ik citeer uit de Huffington Post: “He criticized the conduct of the religious police, which turned the lives of Saudis into a daily nightmare. He warned of some Saudi universities, which indoctrinate students and promote Jihad, ISIS style. He asked simple questions such as ‘why can't we celebrate valentine?’ or ‘what makes us fear love and colors?’ And he dared to question the authority of the religious establishment.”

Deze enge en huiveringwekkende interpretatie van de islam is een slag in het gezicht van de vele brave en goed menende (vooral Turkse) moslims die ik ken (die me bovendien daarnet nog een portie vlees kwamen aanbieden naar aanleiding van hun offerfeest). En zijn afschuwelijke straf bevestigt alleen maar de trieste waarheid van wat hij schreef, over een land dat enerzijds geacht wordt een bondgenoot te zijn in de strijd tegen de terreur, maar anderzijds in zijn dogmatische starheid die terreur ideologisch voedt. Hoe dan ook: hier betaalt een moedig iemand door simpelweg te bloggen (vanuit principes bovendien die mij in mijn eigen blog zeer dierbaar zijn) een zeer hoge prijs voor zijn droom van vrijheid en een meer open samenleving. Geef hém dus volgende week maar die Nobelprijs voor de Vrede (omdat naar mijn eigen mening een modern Saoedi-Arabië met minder starre geloofsdogma’s de wereldvrede pas echt goed zou bevorderen). Dat die Vrede dan echt met hem is.