The Spirit of Saint-Louis

Ze is in de dertig jaar dat ik voor de klas sta nog niet vaak bij me opgekomen, de gedachte mijn leerlingen collectief in de armen te willen sluiten. Ik hou nu eenmaal graag wat afstand en koester de strenge (maar rechtvaardige) blik onder mijn wenkbrauwen. Maar het totaalspektakel van dans, muziek, toneel, beeld, decor, techniek (en ik vergeet nog wel wat), dat de laatstejaarsleerlingen van ‘mijn’ Sint-Lodewijkscollege de voorbije dagen brachten, overtrof mijn verwachtingen zeer en vervulde me van een zeldzaam grote genegenheid voor al dat jong volk van zeventien jaar. Het niveau van Den Avond, sinds jaar en dag de noemer voor het spektakel, bleek hoog, bij momenten zelfs zeer hoog. Hun maandenlange inzet en gedrevenheid mag in deze dagen van letterlijke vrieskou en figuurlijke koelte ten aanzien van een door velen met argwaan bekeken i-generatie (en ik schuw het cliché niet) hartverwarmend genoemd worden.

Wie de traditie van de school kent, weet dat al van in de vroege jaren 1970 zesdejaars hun middelbare studies in januari ‘afsluiten’ met een eigen creatieve productie. Een leerproces van vallen en opstaan, vriendschap en (dit jaar naar verluidt schaarse) ruzie, zwoegen en vooral genieten… ‘The end begins tonight’, de titel van de show, was natuurlijk niet alleen van toepassing op de verhaallijn over het (al dan niet) einde van de wereld volgens de Mayakalender, maar tegelijk een ferme knipoog naar hun eigen nakende schooleinde. Opmerkelijk daarbij is dat in de muur van de voormalige schoolkapel, nu een studieruimte, links van de deur ooit een vierkante steen van ongeveer vijftig bij vijftig centimeter is ingemetst. Herkomst onbekend. Op die steen een bisschopshoed, een datum en een spreuk: Respice finem – 1769, een verwijzing naar Maximiliaan Antoon van der Noot, Gents bisschop van 1742 tot 1770. De spreuk betekent: “Denk aan het einde.” Voor van der Noot allicht een christelijke verwijzing naar het hemelse leven voorbij zijn dood, maar ook voor de leerlingen, die duizenden keren aan dit opschrift zijn voorbijgelopen, een bij hun opvoering passende aansporing om inderdaad vanaf nu het einde van hun collegetijd in gedachten te houden. Nog (slechts) vijf maanden te gaan, met ook wel wat studiewerk op de plank (voor sommigen een understatement), maar wat stellen vijf maanden voor in vergelijking met ruim vijf jaren?

De feestzaal die de voorbije week een échte feestzaal was, wordt over enkele maanden bij hun afscheidsviering een vertrekhal. Buiten, op de speelplaats, zal dan een vliegtuig vertrekkensklaar staan om hen voorbij een oceaan van vakantie te brengen naar een verre en voor velen nu nog ongedachte bestemming. Het geronk van draaiende motoren zal de komende maanden steeds luider klinken en gedachten overstemmen. Er moet werk gemaakt worden van een goede reisbestemming, het inpakken van de nodige bagage en het verwerven van een boarding pass. Het vliegtuigje waarmee Charles Lindbergh in 1927 als eerste een echte oceaan overvloog, van New York naar Parijs, heette The Spirit of St. Louis. De geest van Sint-Lodewijk. Wanneer onze leerlingen in juni definitief opstijgen, een hoge vlucht tegemoet (nu draaien ze alleen nog maar hoge zweefrondjes met straks een onvermijdelijke tussenlanding van wat maanden), hoop ik dat het ook met deze Spirit of Sint-Louis zal zijn, de goede en creatieve geest waardoor ze de voorbije weken en dagen zichtbaar vurig bezield zijn geweest. De spirit van dit Sint-Lodewijkscollege.