Oude verhalen

Ik vind het prettig om me zo nu en dan af te sluiten van de wereld en op te gaan in teksten van Latijnse of Griekse schrijvers. Het dwingt me tot traagheid en aandacht in een soms te snelle en vluchtige wereld. Onlangs deed ik dat met Ovidius. In zijn Metamorphosen vertelt deze Latijnse dichter vele wonderbaarlijke verhalen, vaak gebaseerd op de gedaanteverwisseling van personages. Ik kwam er een mooie fabel tegen met uitgesproken ecologische trekken, over de brute koning Erysichthon. Een verhaal dat gaat over de mens die in een kortzichtige kijk op de natuur zichzelf uiteindelijk ten gronde richt.

In een groot en heilig woud laat hij een eeuwenoude en door iedereen vereerde eik omhakken. In de oudheid zijn wouden en majestueuze bomen altijd heilig trouwens. Ik heb soms heimwee naar dit polytheïsme van sacrale bronnen, bomen en bergtoppen. Ceres, godin van vruchtbaarheid en overvloed, straft hem voor zijn ecologische misdaad met een onverzadigbare honger. Erysichthon verkoopt zijn hele hebben en houden en uiteindelijk ook zijn dochter Mestra voor voedsel. Mestra was ooit door Poseidon ontmaagd en zij smeekt de god om haar te helpen. Hij zorgt er voor dat ze in de gedaante van een man kan ontsnappen aan haar koper en weet terug te keren naar haar vader. Erysichton doet haar zo meerdere malen van de hand, telkens in ruil voor geld om eten te kopen. En Mestra ontsnapt met de hulp van Poseidon telkens aan haar koper, nu eens als een vogel, soms als een kalf of paard of hinde. Maar het verhaal eindigt wanneer de onverzadigbare Erysichthon ten langen leste zichzelf opeet…

Postscriptum
Het is nu een jaar geleden dat ik in overmoedige snelheid overkop ging met mijn fiets en een sleutelbeen brak. Het titanium plaatje dat het bot sindsdien bijeenhoudt, jeukt dagelijks onder mijn genaaide huid en herinnert me aan mijn stommiteit. En er is intussen ook een vijs losgekomen, wees een röntgenopname uit. Titanium, genoemd naar Titanen, de hemelbestormers uit de Griekse mythologie, mannen van staal, door Zeus van de Olympus gegooid. Schoon verhaal, maar met een pijnlijke afloop. Ik hoop hoe dan ook nooit meer zo’n ‘titaantje’ te doen en van mijn fietsolympus naar beneden gekwakt te worden. Neen, ik let nu wel op en hou de Grieken (nog) beter in gedachten. Traag en met aandacht, was het niet?