Laat ze hun plan trekken…

Neen, geen cynische opstoot van een verzadigd mens die de schouders ophaalt bij het zoveelste leed van anderen, elders. Wel een nieuwe campagneslogan van Broederlijk Delen, met als achterliggende gedachte dat mensen in het Zuiden best wel hun eigen boontjes willen doppen, als de omstandigheden mee zitten. En dat is, zag ik gisteren op een infoavond in Lokeren, niet altijd het geval. Ongebreidelde mijnbouw ondermijnt letterlijk en figuurlijk de leefomstandigheden van lokale boeren in Latijns-Amerika. In het Guatemalteekse San Miguel bijvoorbeeld graaft de Canadese groep Goldcorp naar goud. Verbruikt daarbij in één uur evenveel water als de gemiddelde boer in tien jaar. Werkt met het giftige cyanide, dat alle watervoorraden in de omgeving vergiftigt. En trekt zich vanuit een neoliberale logica niets aan van de negatieve gevolgen voor de lokale bevolking, zoals huid- en longaandoeningen, veesterfte en een immense ecologische ontwrichting.

Je zou moedeloos worden bij het aanhoren van zoveel onrecht, maar voor de Mayavrouw die getuigde over het leven rond de mijn is moedeloosheid geen optie. Integendeel, ze hoopt dat als zij hun plan trekken, wij hier in België allemaal “mee trekken” en hun acties ondersteunen. Een strijdvaardige oproep die niet onbewogen laat.

Verfrissend was ook de voorstelling van de ngo Catapa, met jonge mensen die actie voeren rond o.a. ‘eerlijk goud’ (voor zover dat bestaat) en die ons vraagt om bewuster om te springen met edele metalen in gsm’s, laptops en dergelijke, en resoluut te kiezen voor recyclage van deze elektronica (zie ook www.catapa.be).

Een avond als deze informeert niet alleen, maar inspireert ook, en is een zoveelste bevestiging van een devies (van de Britse historicus Eric Hobsbawn, 1917-) dat een goede vriend me ooit aan de hand deed, en dat ons zou moeten mobiliseren om te blijven strijden voor meer sociale rechtvaardigheid: “Let us not disarm, even in unsatisfactory times. The world will not get better of its own.”