Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Verreizenis

Verreizenis? Het zou zomaar een schrijffout kunnen zijn zoals leerlingen die vandaag de dag wel meer maken. Pijl of peil? Steil of stijl? Het maakt voor een aantal onder hen niet veel uit, want ‘als de leraar het maar begreipt’. Zoiets. En dat staat dan nog los van de inhoud. Met christelijke achtergronden van kunst en literatuur hebben vele leerlingen het minstens even moeilijk. Dat bleek recent nog toen ik tijdens een les over middeleeuwse gregoriaanse muziek bij de sequentia Veni Sancte Spiritus (Kom Heilige Geest) polste naar de betekenis van Pinksteren. Diepe stilte. De Heilige Geest gaf even niet thuis. Ook dat Pasen geen hoogdag voor chocolatiers is, maar de viering van de verrijzenis van Christus – ‘verrijzenis’? – was in hun jonge hoofdjes nooit ingeslepen geweest.

Moeten we daar nu over zeuren? Neen. Was vroeger ‘alles’ beter? Ook niet. Maar toen ik provocerend voorstelde om de feestdagen waarvan de betekenis niet meer bekend was, dan maar meteen af te voeren, ho maar! Een golf van uiterlijke geloofsdrift maakte zich plots van hen meester. Zonder christelijke feestdagen en soms aanvullende maandagen ziet de schoolkalender er nu eenmaal plots iets voller uit. Hetzelfde zou je ook kunnen zeggen voor 1 mei, Dag van de Arbeid (met hoofdletter). Afschaffen, zeker nu er geen socialisten meer (mogen) zijn, maar enkel nog ‘vooruiters’? Ik denk terug aan de recente pijnlijke tussenkomst van de voorvrouw van een socialistische vakbond die strijdbaar protesteerde toen de horeca op 1 mei een schuimige verrijzenis in het vooruitzicht werd gesteld: “We gaan 1 mei niet laten kapen door de horeca”. Waarmee ze meteen haar eigen overbodigheid bewees en miskende dat het drinken van een frisse pint op een terras met vrienden dichter bij de oorspronkelijke betekenis van het woord ‘socialisme’ (‘socius’ is Latijn voor ‘kameraad’) komt dan haar syndicaal gebral.

Dat het socialisme door zijn voorzitter-op-witte-sloefkes intussen bij het oud vuil is gezet en vervangen door het nietszeggend pr-vehikel ‘Vooruit’ verdriet ook mij die opgegroeid ben in een rood nest, maar al vroeg bij het postmaterialistische groen belandde. Maar neen, het moet nieuw, moet modern, moet hip. Zo sprak de nieuwe flinkse Messias, met een rode verrijzenis in gedachten. Ik denk daarom met ontroering terug aan de vorige week overleden Marc De Gryze, een grote Lokeraar en overtuigd socialist. Ik vraag me stilletjes af wat hij van al dat vooruitgedoe zou hebben gevonden. Ik mocht hem in bewondering ‘kameraad Marc’ noemen en hij liet me voelen dat de genegenheid wederzijds was.

Zij die zo hard hadden gehoopt op een aprilse wederopstanding uit de coronasomberte moeten het in dit paasweekend eerder stellen met een ver-ijzenis: zelfs de weergoden lijken met sneeuw en ijsregen op de hand van de virologen door ons dicht bij de stoof te houden. En met noorse sokken en een goed boek denk ik ook aan die zovele anderen in de wereld die hoopten/hopen op de lente, maar er een uitzichtloze winter voor in de plaats krijgen. Geen verrijzenis in zicht voor Ahmadreza Djalili en Aleksej Navalny, die wegrotten in de krochten van de Iraanse en Russische dictaturen. Geen verrijzenis voor dat door de wereld opgegeven volk van Myanmar of de Oeigoeren in China. Minder tragisch is dat geen (blauwe) verrijzenis meer in het verschiet ligt voor donor darling La Kaouakibi. Tussen haakjes trouwens: ik kreeg net bericht dat een publicatie van mij duizend euro subsidie krijgt van de Erfgoedcel Waasland. Niet genoeg, vrees ik, om mijn dressing van een nieuwe coating te voorzien of wat extra bestek te kopen.

Ach, ik had mijn paasvakantie normaal gezien doorgebracht in een vertrouwd huisje in de Dordogne, maar wil niet klagen. Dit gaat echt voorbij en dan ruil ik de gemiste verrijzenis van vorig weekend half juli met des te meer goesting in voor een verreizenis, richting la douce France, meer dan ooit ‘douce’…