Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Superwezen

Een maand geleden dit euforisch en goed bedoelde mailbericht van mijn immer enthousiaste directie, in de wekelijkse update van schoolse zaken: “We zijn er ons van bewust dat de quarantainemaatregelen aan velen extra inspanningen vragen. Dit is iets wat we samen moeten dragen. Alvast bedankt voor ieders engagement! Het mag duidelijk zijn, leerkrachten zijn superwezens!’ Gevolgd door een ontblote spierbalarm.

Toen ik dit las, speelde mijn argwanende aard meteen op, het beroemde Vergiliusvers ‘Timeo Danaos et dona ferentes’ indachtig. De Trojaanse priester Laocoön waarschuwt hiermee zijn stadsgenoten voor het houten paard dat de Grieken als list voor de muren van Troje achterlieten: ‘Ik vrees de Grieken, zeker wanneer ze geschenken geven’. En mijn vrees werd bewaarheid. Vanuit de bureaus van de directie stak meteen een digitale storm op, met een stortvloed aan in te vullen en op te laden documenten, nieuwe en door kinderziekten geteisterde evaluatieplatformen, de schermvoorstelling van een voor vele collega’s ingrijpende onderwijshervorming, online vakvergaderingen, klassenraden en oudercontacten, en nog veel meer om te behappen, naast de dagelijkse lespraktijk vanachter een mondmasker, met klasgroepen die je normaal tegen de herfstvakantie half begint te kennen, en nu dus maar de helft van half, wat wil zeggen: alleen de ogen en wenkbrauwen. Ik had dus gelijk om op mijn hoede te zijn, zeker gezien de complimenten. En die spierbalarm is al helemaal nooit de mijne geweest, trouwens.

Dit tot in zijn verste hoeken en kieren leeggegeten, maar gelukkig wel nog altijd coronavrij ‘superwezen’ zit nu wat lusteloos te typen en neemt, naar het voorbeeld van goede vriend Montaigne, zichzelf in ogenschouw, en schrikt. Que sais-je? Van teen tot kop? Sinds twee jaar steunzolen voor mijn lichtjes misvormde voeten waarmee ik dagelijks naar school stap. Waar anderen terecht aanspraak kunnen maken op een fietsvergoeding, zou ik, die altijd al te voet kwam, graag ooit steunzoolsteun kunnen vragen. Er zijn mijn knarsende knieën waarin het kraakbeen helemaal is vergaan. Bot op bot is al wat rest. Hurken achter zo’n onhandig klasmeubel om een DVD te laden of snel de trappen van de A-blok afdalen? Pijnlijk. Een dagelijks pilletje tegen maagzuur door een slecht sluitende slokdarmklep. Want zeg nu zelf, waar zou je soms niet het zuur van krijgen? Al twee maanden ook eentje tegen een te hoge cholesterol. Volgens mijn huisdokter mede veroorzaakt door de stress. ’s Morgens tel en schik ik mijn ruggenwervels in een rechte lijn, om niet als een kromme voor de klas te verschijnen. Bovendien heb ik van al dat turen naar onder andere mijn computerscherm nu ook een leesbril nodig. De oogarts die me eind augustus onderzocht, aanzag me als een wonder der natuur omdat ik me zolang zonder hadden weten te redden. Gesterkt door deze bewonderende woorden overweeg ik nu om mijn ogen na overlijden te schenken aan de formolcollectie van de biologieklas of deze enige superorganen van mij te doneren aan een stuk of wat slechtzienden. Zo zijn er wel genoeg in deze tijden. En tenslotte kleuren – en dat is hier echt niet het juiste woord – mijn dunner wordende haren intussen helemaal grijs.

Het mag dus duidelijk zijn dat ik geen ‘superwezen’ ben en me zeker ook zo niet voel. Ik, die stilaan aankijk tegen een horizon van zestig jaar, probeer gewoon mijn job (goed) te doen en bij gebrek aan meer in de ogen van mijn leerlingen te lezen wat ze me te vertellen hebben. De eerste weken durfde ik nog wel eens vragen om hun mondmasker eens af te zetten, om hun hele gezicht te kunnen zien, maar daar ben ik mee gestopt omdat sommigen me aankeken alsof ik iets obsceens vroeg. Laten we dus opletten met mensen ‘superwezens’ of ‘helden’ te noemen. In de inflatie van woorden die ons overspoelt, worden de door de stad Lokeren ooit als verdienstelijk onderscheiden burgers of verenigingen of bedrijven nu ook al ‘helden’ genoemd. Dit doet in mijn (super)ogen de echte superwezens of helden van vandaag schromelijk tekort: zij die dagelijks aan het bed van coronapatiënten staan en al meer dan een half jaar dag en nacht in de weer zijn om onze gezondheidszorg op peil te houden. En laat mij dan maar gewoon nog enkele jaren voor de klas staan. Gewoon.

Postscriptum
Het plan was om deze week te gaan uitwaaien in Noord-Frankrijk, comme d’habitude in deze tijd van het jaar, maar corona, nog altijd corona… Met dank aan feestvierende kotstudenten in september, het voetballend heir dat het virus welig rondhijgde op pleinen en in kleedkamers en zelfs OKRA-senioren die de quarantaine die ze dienden na te leven als een beknotting van hun koffiekransvrijheid zagen. Om maar enkele van de covidioten rondom ons te noemen…