Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

Vakantiegevoel

Zoals de Durme in Tielrode zachtjes vervloeit in de Schelde, zonder deining of botsing van opspattend water, zo liep mijn juni bijna ongemerkt over in juli. De cesuur tussen schooljaar en vakantie voelde nog nooit zo dun. In andere tijden doet de hectiek van juni verlangen naar zomerrust, komt de opluchting van het einde als een zoete bries aanwaaien en sprankelt de vakantie me tegemoet in het bubbelglas op het afscheid van school en leerlingen. Die paar proefwerken die ik had mogen geven in het zesde jaar, na zesmaal anderhalf uur les, veranderden er weinig aan. De schoolsfeer die meesterschrijver Joseph Brodsky ooit samenvatte in de boutade “school is a factory is a poem is a prison is academia is boredom with flashes of panic” was zoek. Geen proefwerkenfabriek dit jaar, geen lyriek van een verstilde speelplaats of het verveelde toezicht op honderden examinandi in feest- en studiezaal. Ja, er was een anderhalvemeterproclamatie in tijdsblokken per klas, met enkele korte toespraken en sinds vorig jaar ook die foeilelijke veramerikaniseerde highschool-hoedjes, en een karige drink. Geen kus, knuffel of schouderklop. Geen melancholie van het afscheid van leerlingen die je dierbaar waren. Geen lekker blijven hangen, om uiteindelijk licht dronken van vermoeidheid naar huis te gaan. Het regende, heel passend.

En nu is het dus vakantie. Deugdelijke regen blijft dag na dag over een uitgedroogd Lokeren neerzijgen. Ik hoor vanuit mijn werkkamer, schrijfhol ook, het onkruid iets te uitbundig opschieten in de tuin. Vervallen cursussen en knipsels zijn meegegeven met het oud papier. Wat rondslingerde, is netjes opgeruimd en in de juiste doos gestopt, klaar voor het begin van een nieuw schooljaar. En toch valt deze eerste vakantieweek me niet lekker. Reden? Geen Tour de France… Vakantie in juli is de Tour, toch? Als klein jongetje plakte mijn oor aan de radio en hoorde ik Jan Wauters op de moto in een Nederlands dat weelderig golfde als Franse wegen krakend verslag uitbrengen. Een pril enkelbladig ritverslag met uitslagen kon je op de kruispunten al kopen een uur nadat de renners over de meet gekomen waren. In Het Volk zocht ik elke morgen – vast ritueel – in de Tourtekening van Buth een verstopte muis!

Sinds ik les ben beginnen geven, is in juli de rit op televisie een alibi om ’s namiddags languit niets te doen, met een glas of wat snoepjes bij de hand. En dan ’s avonds, sinds een tiental jaren, soms blijven haken aan Vive le Vélo, met nabeschouwingen. Op reis in Frankrijk is de koers overdag wat verder weg, maar is er nog altijd ’s anderendaags L’Equipe, krant van de Ronde… Ook een ritueel: krant kopen, cappuccino drinken op een terrasje en het ritverslag en de commentaren uitspellen. Enkele keren zagen we de Tour zelfs van nabij, zoals in de Ardèche in 2009, op de flanken van de Col de l’Escrinet, of bij de start van een etappe in Abbeville in 2015. Fijne herinneringen aan een hoog juligevoel. Ik moet het dezer dagen doen met een schoon gelegenheidsnummer van het onvolprezen wielertijdschrift Bahamontes, helemaal gewijd aan de Ronde. Nogmaals, het voelt raar en leeg ook en went amper. Maar straks pakken we onze koffers en gaan we onder een Franse hemel wandelen en cappuccino’s drinken, zonder L’Equipe weliswaar, maar in het besef dat de Tour er een van september zal zijn. Lesgeven tot vier uur, snel naar huis en dus ruimschoots op tijd voor de finale van de rit? Komt goed! Toch?