Foutmelding

Deprecated function: implode(): Passing glue string after array is deprecated. Swap the parameters in drupal_get_feeds() (regel 385 van /customers/6/1/e/alaindebbaut.be/httpd.www/includes/common.inc).

v.C.

Het voelt alsof we ons op een wel heel brede breuklijn in de tijd bevinden. Nu de dagen allemaal eender lijken – is het woensdag vandaag en waaraan zou ik dat kunnen merken? – begin ik het jaar te rekenen in weken vóór en na Corona, v.C. en n.C. Een geactualiseerde variant op onze gebruikelijke tijdsrekening.

Onze krokusvakantie, drie weken v.C., was er een van uitersten. Eerst lag de Middellandse Zee te blinken voor onze voeten, bonsde mijn Romeins hart van opwinding bij de Pont du Gard en zocht ik in Arles tevergeefs naar het (afgebroken, bleek) Maison Jaune van Van Gogh. Flamingo’s – la vie en rose – deelden hun pad met ons in de Camargue en de lente leek met 22 graden in snelheid genomen door een overhaaste zomer. Vijf dagen later en twintig graden minder deden pakken Ardense sneeuw ons herinneren aan een winter die er dit jaar nooit was. Als een rimpelloze zee lagen in het begin van maart de amper vijf weken tussen krokus- en paasvakantie vóór ons. Geen vuiltje aan de lucht. Ja, wat virale geluiden uit het verre China, maar niets om zich hier zorgen over te maken. Tot.

Op vrijdag 13 maart – het zal sommigen in hun paraskevidekatriafobie (schrik voor vrijdag de 13de) sterken – bleek het virus ook onder ons en drongen straffe maatregelen, die we – ook ik, ik beken – eerst niet voor mogelijk hadden gehouden, zich nadrukkelijk op. Van scholen, cafés, winkels, restaurants, sportclubs enz. sluiten tot nu een quasi quarantaine. Hoe lang zal deze periode aanhouden, hoor ik journalisten elke dag vragen aan de experten. Nu, het moet zijn dat hun Frans niet meer zo goed is, want quarantaine betekent niet voor niets, denk ik toch, ‘veertig dagen’. En veertig dagen te rekenen vanaf 13 maart wil zeggen tot 22 april. Dat is dus tot en met de paasvakantie. Een soort van lange vasten, in de hoop dat we met z’n allen daarna zullen verrijzen. Toepasselijker kan niet. Gelukkig was ik net naar de kapper geweest, had ik twee nieuwe broeken gekocht en passeerde ik nog langs de Limerick in Gent, mijn favoriete boekenwinkel. Ik nam ook een digitaal abonnement op NRC-Handelsblad en was dus helemaal klaar voor een volgehouden ‘blijf in uw kot’.

En nu zit ik hier in mijn luwe momenten wat te schrijven. Niet dat ik me verveel. Verre van. Mijn leerlingen hebben taken gekregen via digitale platforms. Vergaderingen verlopen via Teams of Skype. Ik ga wel eens fietsen (gisteren tot aan de Nederlandse betonbokkengrens) en kook elke dag een voedzame maaltijd, zoals dat heet. Lezen doe ik ook. Net een traag boek gelezen van een van mijn grote inspiratiebronnen, Ton Lemaire, een cultuurfilosofisch en ecologisch vertoog over de historiek en de betekenis van wandelen, Met Lichte Tred. Hij citeert Goethe door te stellen dat waar men niet te voet is geweest, men ook niet echt is geweest. Mooi gezegd. Ik prijs me gelukkig om de vele wandelingen die ik de voorbije jaren maakte en die ik nu kan lopen in mijn herinnering, meestal vlak voor ik inslaap. Ik zie de paden, de vergezichten, de hellingen en bochten dan in detail voor me. Naar de Dordogne trekken in de paasvakantie zit er nu niet in, maar gelukkig maakt mijn geheugen gedachtelijke uitstappen mogelijk. Ik maak mooie reizen tussen mijn twee oren en herbeleef de tochten van v.C., in de hoop dat het snel n.C. wordt.

PS. Over de herkomst van het virus doen intussen heel wat theorieën de ronde, de ene al wat maffer dan de andere. Dat vleermuizen op een voedselmarkt in Wuhan – eten Chinezen echt vleermuizen? – de pandemie zouden veroorzaakt hebben, is nog de meest plausibele. Ik hoorde ook dat sommigen de schuld leggen bij de ‘groenen’ (vroeger waren het de ‘sossen’ die van alles de schuld kregen, maar sinds die zich nationaal en in Antwerpen steeds meer tegen de N-VA aanschurken, richten de pijlen van de reaguurders in lezersrubrieken van bijvoorbeeld Het Laatste Nieuws zich vooral op alles wat van ver of dichtbij ‘groen’ is): zij zouden het virus in Europa hebben verspreid om het klimaat te ‘redden’. Tja, om het in het Italiaans te zeggen: se non è vero, è ben trovato!