De uitgebroken zomer

Het is al lang een gewoonte geworden: ’s avonds laat nog even naar het nieuws op TV-Oost kijken. Elke keer lachen geblazen met de soms vreemde relevantie van nieuwsitems met een voorkeur voor de regio Aalst (marginaalst). We wedden er intussen op of dan het woord ‘ajuin’ zal vallen, en elke keer is het prijs. En dan de kromtaal die daarbij wordt gebezigd… Enkele dagen geleden was het weer van dattum: de lezer van het weerbericht had het over de zomer die ‘vandaag uitbreekt’. De zomer die uitbreekt? Cholera in Jemen, ja, of de pest in de middeleeuwen, maar de zomer? Voor TV-Oost geldt zomer blijkbaar als een kwalijke ziekte. Pijnlijk, maar het helpt wel om daarna met een glimlach te gaan slapen, na andermaal een dag van werk, zorgen allerhande en kwalijk nieuws uit de wereld.

Brandende flatgebouwen, waar een meerkost van 6000 pond bij de renovatie van de gevelbekleding al die mensenlevens had kunnen redden? Misdadig geldgewin. Net als die tientallen ‘bestuurders’ die hun mandaat zien als ‘win for life’ en excuus om in de geldpotten te graaien en zich zelfs de giften van goed bedoelende burgers en bedrijven toe te eigenen. Ubi p(u)s, evacua! Waar het ettert, moet je snijden! Een zoveelste idioot die zich met een ditmaal gelukkig fout geknutselde spijkerbom laat doodschieten tot meerdere eer en glorie van zijn god? Beangstigend, zeker omdat het om een schijnbaar normaal iemand ging. Bosbranden en de verwoestijning van onze akkers, fratsen van een ontregeld klimaat? Vrolijk word je er niet van. En dan de wijde wereld nog, met zijn aanslepende oorlogen en misdadige leiders.

Tussen al het treurige nieuws, één item waarmee ik nog even kon glimlachen: de leider van de snorrenclub uit Ankara predikte vorige week de procreatieve gedachte. Zijn onderdanen moeten minstens vier kinderen krijgen om het land van de vergrijzing te redden. Lees: om er voor te zorgen dat zijn aanhang in de komende decennia op peil blijft. Nu telt een gemiddeld Turks gezin blijkbaar 2,1 kinderen, terwijl die hatelijke Koerden toch wel aan 4,2 zitten zeker. Hoed je voor dictators die zich ongevraagd tussen je lakens komen nestelen! De meeste van mijn Turkse buren zijn te slim om zich door die onzin hormonaal te laten opjagen. Ik kijk eens rond en zie gezinnen met geen tot drie kinderen. Oei! Straks wordt een kinderloos Turks echtpaar nog verdacht van onvaderlandslievendheid, en eindigt het zoals velen vandaag in Erdogistan: weggezet worden als terroristen, een woord dat in dat land al evenzeer onderhevig is aan inflatie als de economie. En vorige maand klonk het nog zotter: de president ergerde zich over gezichtsbeharing bij vrouwen, en verruimde de beroepsgroepen die zich professioneel met ontharing mogen bezig houden tot allerhande dubieuze foefelaars. Onder het motto: maak Turkije opnieuw proper, en scheer je weg! En als je weet dat in sommige streken in het Turkse binnenland haar zowat het enige is wat groeit, dan besef je dat dit een staatszaak van eerste rang is.

Een nuchter mens kan eens lachen met deze zotternijen, maar het blijft bedenkelijk om zien hoe de zeer nipt gelegitimeerde despoot van een zo mooi land zijn samenleving in snel tempo op religieuze leest schoeit, mensen tegen elkaar opzet (het oude Romeinse divide et impera) en honderdduizenden broodrooft of erger om een uit de hand gelopen ruzie met wie tot voor drie jaar zijn beste vriend en bondgenoot was, maar nu zijn grootste vijand (vanaf het moment dat enkele rechters van de andere partij zijn corrupte winkel begonnen uit te pluizen). Gisteren nog las ik hoe in de Turkse klas de evolutietheorie niet meer mag onderwezen worden, want in strijd met het geloof. Dat nu ook door de staat gelegitimeerde obscurantisme zal snel tot hier doorsijpelen, vrees ik, als het al niet zover is. Ik zou dan ook niet graag de biologieleerkracht zijn die aan een door bekrompen geloof gemanipuleerde pubers Darwin moet uitleggen.

Het bijna voorbije schooljaar brandt in mijn vermoeide ogen. Het is genoeg geweest. Ik begin steken te laten vallen, zoals toen ik drie kwartier te laat was voor het examen Romeins recht, waarvan de vragen me door de lichte paniek die zich toen van me meester maakte in eerste (maar ook in tweede) instantie onmogelijk leken. In vraag 1 was ik een televisiemaker die vijf afleveringen moest verzinnen van een reeks over Rome en zijn rechtsgeschiedenis, in volgorde van wat de kijker zou kunnen interesseren. In vraag drie was ik (help) Bart De Wever die nu twee maatregelen mocht doorvoeren inzake de rechtspositie van minderjarigen, waarbij hij zich in zijn liefde voor Rome diende te laten leiden door het Romeins recht. Het zweet brak me uit – ik wist niet dat ik zoveel poriën had. Een afgang was het. En ik van mijn eigen leerlingen maar eisen dat ze zeker stipt zouden verschijnen op hun examen. Laat de vakantie dus maar komen. Ik jodel me straks een berg op. De Oostenrijkse Alpen wenken.