De Islamitische Straat

Het was druk, zeer druk, afgelopen weekend in mijn straat en in het Hoedhaarsteegje om de hoek, in Lokeren ook bekend als de Islamitische Straat. Zoals de aanpalende Bosmanstraat intussen ook beter de Osmanstraat zou heten, rekening houdend met de grote daar wonende bevolkingsgroep van Turkse afkomst. Aanleiding: een grote benefietactie om de afwerking van de Marokkaanse moskee in aanbouw achter mijn huis te financieren en hun bouwput te vullen met iets anders dan met het regenwater van de afgelopen dagen. Vlaamse kermis op zijn Marokkaans, dus zonder bier. Wel eten en zoete drank in overvloed. Mobiele frietbussen. IJsjes en gesuikerde hapjes in kraampjes. Allah snackbar!

Vrijdagavond al ging het dak spreekwoordelijk van de grote gelegenheidsfeesttent. De veiling en tombollah, met zelfs de voetbalschoenen van Divock Origi – ik hoop dat hij ze niet zal missen in Frankrijk, lokten drommen geïnteresseerden, ter plaatse en online. Er werd geld gescoord aan de lopende band, royale giften stroomden binnen uit het hele land en tientallen juichkreten aan het adres van hun Heer stegen op ten maanloze hemel. Zeer terloops: het Spaanse ‘olé’ is afgeleid van het jubelende en bij enthousiaste gelegenheden geroepen ‘Allah’ uit de tijd dat Spanje onder Moors bewind leefde.

Het zo te horen zeer talrijke publiek werd met de minuut euforischer en de veilingmeester van dienst breide in extase het ene Arabische dankgezang aan het andere. Vol in de micro, met de versterker op het maximum, waardoor we vanuit ons bed tot twee uur ’s nachts de veelvuldige financiële orgasmes van zeer dichtbij konden volgen en we de lucht vervuld voelden worden van donatiemirakels. Mijn achterburen waren daarbij blijkbaar probleemloos aan de aandacht van de lokale overheid ontsnapt, ook een mirakel als je weet dat in Lokeren al stoer wordt opgetreden wanneer de crèmekar van bijvoorbeeld Foubert om vijf na acht ’s avonds nog een muziekje speelt op straat. En voor wie er niet kon bijzijn, had ik me laten vertellen, was heel eigentijds een livestream opgezet via de website al-oemma.be/live. Vroeg gisteren nog iemand van mijn Marokkaanse buren of ik toch ook gekeken had. Neen, ik had niet gekeken. Ik had alles gehoord. Trouwens, zaterdag had ik me toch maar eens voorzichtig tussen het feestgedruis begeven en vriendelijk gevraagd of het in de naam van de goede nabuurschap die avond en ook de zondag wat stiller kon. En zo geschiedde, in vrede. Praten helpt, wordt hiermee bewezen.

Het resultaat dan van deze benefiet? Ik viel bijna achterover toen ik hoorde dat de teller zondagavond op één miljoen driehonderdduizend euro was blijven steken. Bijdragen uit heel België, uit Noord-Frankrijk en Nederland. Uit West-Vlaanderen zelfs. Alsjeblieft. Ik zie het ons, blanke half- en helemaal gelovigen nog niet meteen doen: financieel bijspringen als men in pakweg Westrozebeke of Meeuwen-Gruitrode een nieuwe kerk zou willen bouwen. Respect dus voor de gulle Marokkaanse medemens!

Inmiddels gaat het getimmer, geklop en geslijp met des te meer overgave door. De aannemer weet zich verzekerd van betaalde facturen. De kelderverdieping is overwelfd. De zuilen waarop de verdiepen geschoord zullen worden, verrijzen. Het beton is niet snel genoeg aan te slepen. De waterpompen doen de klok rond hun werk. Over een goed jaar is de Marokkaanse gemeenschap helemaal onder dak, met koepel en al. Een beetje heimweemoskee toch. Gelukkig geen minaret, met een vijfmaal daags tot het gebed oproepende muezzin. Maar evenmin op het zuiden (Mekka) gerichte zonnepanelen, helaas. Dat was nog een idee geweest: zelfvoorziening op vlak van energie. Autonome licht- en aircoproductie via een coöperatief Mekkapower! Misschien moet ik hen influisteren dat ze hiervoor toch maar eens een extra benefiet voorzien? Groen is immers ook de kleur van de islam!