As you like it?

Vierhonderd jaar geleden, op 23 april 1616, overleed in Stratford-upon-Avon William Shakespeare. Auteur van onvergetelijke verzen, zoals Sonnet 18 met in de slotlijnen een claim op de eeuwigheid van zijn geliefde en de poëzie: “As long as men can breathe and eyes can see, so long lives this and this gives life to thee”. Mijn favoriete quote komt uit The Tempest (waarvan ik Peter Greenaway’s filmbewerking Prospero’s Books zag), en is van de oude en melancholisch mijmerende Prospero: “We are such stuff as dreams are made on, and our little life is rounded with a sleep.”

Natuurlijk Hamlet. Ik las recent dat met deze Deense prins de moderne mens voor het voetlicht treedt voor wie zijn of niet zijn belangrijker is dan vechten of niet vechten. Het boek dat hij leest vlak voor zijn beroemde monoloog zou volgens kenners wel eens de essays van Montaigne kunnen zijn, een verkwikkende gedachte. Met het door Marcellus gezuchte “Something is rotten in the state of Denmark”, bij het aanschouwen van de toestand aan het koninklijk hof, kan een kritische geest vandaag ook in Lokeren aan de slag, dacht ik tijdens de laatste gemeenteraadscommissie over wantoestanden in de stedelijke diensten. Het volstond om in de aanhef van mijn tussenkomst Denmark door Lokeren te vervangen om even de aandacht te krijgen die ik wou hebben.

Een politieverslag na anonieme klachten en een daarop volgende interne audit bevestigden wat velen al lang hadden kunnen en moeten weten: slecht management, een bedenkelijke ‘bedrijfscultuur’ en gesjoemel met materialen en dienstwagens in de technische dienst van de stad (de ‘Weverslaan’) hebben de belastingbetaler vele jaren handenvol geld gekost. Het auditbureau onderzocht alleen de voorbije tien jaar en schatte dat jaarlijks voor minstens een half miljoen euro werd verduisterd aan niet gepresteerde arbeidsuren, nog afgezien van het oneigenlijk gebruik van werkmiddelen. Goed menende arbeiders werden weggepest en vertrokken zelf of gedwongen na negatieve evaluaties. Anderen bleven tegen hun zin meedraaien in de fraudecarrousel. Enkelen profiteerden optimaal van hun status en eigenden zichzelf en hun vrienden talrijke voordelen toe.

Maar het stadsbestuur blijft de verantwoordelijkheid hiervoor afwijzen en is niet bereid om zelf een mea culpa te slaan. Slechter nog: ons werd met aandrang verzocht dit alles stil te houden. Dat interne controle al die tijd niet gewerkt heeft, dat evaluatiesystemen niet deugden en de schepen van personeelszaken zelfs diende toe te geven dat zijn bevoegdheid “niet veel voorstelt”, kan er bij mij niet in. Hun oplossing? De aanstelling van wat zij ‘projectmanager’ noemen, maar in werkelijkheid een crisismanager is, a rato van 73.000 euro voor zes maanden (590 euro per dag) om deze stal uit te mesten. Bovenop de 40.000 euro voor het auditbureau. En intussen bereiken mij dit weekend nog berichten van misnoegde arbeiders dat familieleden van collega’s hun steenpuin via de doorgang tussen deze twee stadsdiensten op het containerpark blijven deponeren, gratis en op uren dat dit containerpark voor u en mij gesloten is. “Something rotten in the state of Lokeren”?

“All the world’s a stage, and all the men and women merely players.” Deze gevleugelde oneliner uit de komedie As you like it gaat ten volle op voor de Lokerse gemeenteraad. Met dat verschil dat de Lokerse ‘stage’ bevolkt wordt door nogal wat slechte acteurs. Om nog maar te zwijgen van de ‘backstage’. Bevalt het me? Weinig. En om te lachen is het al evenmin. Ik speel mijn kleine rol van vervelende vragensteller en gebruik de megafoon van mijn mandaat. Men hoort me dan misschien wel, en Shakespeare mag daarbij een hulp zijn, maar niemand luistert echt, merk ik. De rol van een oppositielid? Nog eens Hamlet: “To take arms against a sea of troubles and by opposing end them”? Vooruit dan maar, ook al is het “against all the odds” (maar dat is niet van Shakespeare).